Tekvir Sûresi, 7. Ayet

[Kur’ân-ı Kerîm]

وَاِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْۙۖ

[Türkçe Transkript]

Ve-iżâ-nnufûsu zuvvicet

[Mâtürîdî]

"İnsanlar (amelleriyle) eşleştirilip (buna göre) şekillendirildiğinde;"

---

Denilmiştir ki: "Züvvicet" yani "yan yana getirilip eşleştirildiği (kırân) zaman" anlamına gelir. "Kirân" kelimesinin ne anlama geldiğine dair ihtilaf edilmiştir. Bazıları ona "eşi eşlik etmiştir" anlamı vermiş, bazıları da herkes kendi emsali ile eşleşir, demişlerdir. Buna göre kâfirler şeytanlarla, şarapçılar şarapçılarla, zinakârlar zinakârlarla birlik olurlar. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır: “Allah'ın mesajını görmezden gelen kimseye bir şeytan tahsis ederiz; artık bu onun arkadaşıdır. Kendilerini doğru yolda zannederken bu şeytanlar onları yoldan saptırıp dururlar. Sonunda o kişi bize gelince -şeytana hitaben- "Keşke seninle aramız doğu ile batı kadar uzak olsaydı!" der. Ne kötü arkadaş!” Bu ilâhî beyanda gene bildirilmiş olmaktadır ki onlardan azap gören kimse, kendi düşmanının da aynen kendi gibi azap içinde olduğunu gördüğünde buna sebep asla hiçbir şekilde teselli bulmaz ve huzur duymaz. Oysa bu dünyada olsaydı, kişi düşmanının azap çektiğini görseydi, kendisi bundan teselli bulur ve rahatlardı.

[Etimolog]

Nüfûs (النُّفُوسُ)

İbn Fâris, n-f-s kökünün temel olarak bir şeyin zatı, özü, nefes ve can anlamlarına geldiğini, kelimenin burada insanların ruhlarını veya bizzat kendilerini ifade ettiğini belirtir. Râgıb el-İsfahânî, kelimenin ruh, can veya bedenin tamamı için kullanıldığını, bu ayette kıyamet gününde diriltilip bir araya getirilen bireyleri ve insan benliklerini kastettiğini aktarır. Arthur Jeffery, kelimenin temel Sami dillerinde ortak bir yapıya sahip olduğunu, İbranice ve Süryanicede de nefes, hayat gücü ve can anlamlarında yaygın olarak kullanıldığını, Arapçada da insanın özünü tanımlayan yerleşik bir kavram olduğunu ifade eder. Prof. Dr. Mustafa Öztürk, kelimenin ayette evrensel yıkımın ardından diriltilen insanları ifade ettiğini, kozmik felaket sahnelerinden sonra doğrudan insan varlığına ve onun ahiretteki durumuna geçiş yapılarak hesap verme sürecinin muhataplarının vurgulandığını belirtir.

---

Züvvicet (زُوِّجَتْ)

İbn Fâris, z-v-c kökünün temel anlamının bir şeyin eşi, benzeri veya dengine katılması, çift olması olduğunu, burada ruhların kendi benzerleriyle veya bedenleriyle eşleştirilmesi manasına geldiğini belirtir. Râgıb el-İsfahânî, kelimenin bir araya getirilip eşleştirilmek anlamını taşıdığını, ayette ruhların ya dünyadaki amellerine göre kendi benzerleriyle (iyilerin iyilerle, kötülerin kötülerle) gruplandırılmasını ya da diriliş esnasında ruhların kendi bedenleriyle yeniden birleştirilmesini ifade ettiğini kaydeder. Celaleddin el-Suyuti, fiilin ruhların bedenlere iade edilerek eşleştirilmesi veya insanların inanç ve eylem bakımından kendi dengi olan topluluklara katılarak sınıflandırılması olayını anlattığını aktarır. Aisha Abdurrahman (Bintü'ş-Şâtı), kelimenin edebi bağlamına dikkat çekerek, evrendeki kaotik yıkımın ardından insanlığın mutlak bir düzen içinde amellerine göre kategorize edilmesini, bu tasnif ve eşleştirilme eyleminin kaçınılmaz bir ilahi adalet vurgusu taşıdığını ifade eder. Prof. Dr. Sadık Kılıç, kelimenin edilgen yapısının, insanların ahirette kendi hür iradeleriyle değil, mutlak bir otorite tarafından dünyadaki yaşantılarına ve amellerine göre mecburi bir eşleştirmeye tabi tutulduklarını gösterdiğini belirtir. Prof. Dr. Mustafa Öztürk, bu fiilin kıyamet sonrasındaki hesap aşamasını betimlediğini, evrendeki fiziki yapının bozulmasına karşılık ahirette insanların amellerine uygun olarak çok kesin bir gruplandırmaya, zümreleşmeye ve eşleştirmeye tabi tutulacağını aktarır.